Antalya yeni açılan mekanlarla yeme-içme açısından giderek daha da zenginleşiyor. House Cafe, Kitchenette, Midpoint ve bunun gibi yeni mekanlar sayesinde Antalya’da yeme-içme hayatı daha da renkli hâle geldi. Açılan yeni mekanların arasında, popülerlerin gölgesinde kalıyor gibi görünse de, Milliyet ve Hürriyet gibi gazetelerin dikkatini çekmeyi başaran ilginç bir mekan da bulunuyor. Zaruri’den bahsediyorum.

Zaruri aslında iki yılı aşkın bir zamandır bulunduğu yerde, Lara Barınaklar bölgesinde. Öyle cadde üstünde, herkesin rahatlıkla bulacağı bir yerde değil. Buna rağmen insanların bir hayli ilgisini çektiğini ve dolu masalarla karşılaştığımı söylemeliyim. Gitmeden önce web sitesine girip yerini iyice öğrendik, krokiyi belleğimize not ettik. Bu arada menüsüne de göz atmayı ihmâl etmedik. Zaruri’nin menüsünde mezeler ağırlıkta. Bu mezeler alıştığımız mezelere göre biraz farklı. Üstelik Zaruri’dekiler bunlara ilginç isimler de takmışlar. Örneğin, postmodern haydari…

Web sitesinde verilen yol tarifine uygun şekilde ilerledik ve Zaruri’yi rahatlıkla bulduk. Servis elemanları güler yüzle karşıladılar ve güzel bir yer gösterdiler. Antalya’nın sıcak yaz gecelerinde serinletici vazife görmesi maksadıyla her masanın yanına birer vantilatör yerleştirmişler. Servis elemanı daha siparişimizi almadan ufak fincanda tavuk suyuna çorba ve üstüne muhammara sürülmüş ekmek getirdi. Daha en başından nefis bir başlangıç yapmıştık. Sonrasında mezelerin bulunduğu masanın başına davet edildik ve gözümüze kestirdiğimiz mezeleri seçtik. Pastırmalı humus, fava, postmodern haydari gibi altı meze seçtik. Aslında göz daha fazlasını istese de, yemeğin ilerleyen safhaları için kısa kesmek zorunda kaldık. Yanına da 35′lik Yeşil Efe söyledik. Her bir mezenin şimdiye kadar yediğim en iyi mezeler arasında yer aldığını söyleyebilirim.

Ara sıcaklardan arnavut ciğeri, pastırmalı kroket ve ızgarada ıspanaklı muska böreği sipariş ettik. Arnavut ciğeri lokum gibiydi ve oldukça lezzetliydi. Pastırmalı kroket ise patates kroketin içine pastırma gömülmüş hâli, bunda patates tadı pastırmayı biraz bastırıyordu. Muska böreğini yemek için biraz sabretmek gerekti, çünkü iç harcı fazlasıyla sıcaktı. Yine de, lezzeti takdire şayandı. Ana bölümde ise ortaya iki farklı tabak istedik: Hellim üstü patlıcanlı köfte ve dana antrikot. Hellim üstü patlıcanlı köftenin köftesi biraz tuzsuzdu, ancak hellimin tuzlu olduğunu hesaba katarsak, bu yemeği yemenin usulünün tüm hellim, patlıcan ve köfte üçlüsünü bir arada ağıza götürmek olduğunu söyleyebilirim. Dana antrikotu masada bulunan hanımları göz önünde bulundurarak iyi pişmiş istedik, bu nedenle biraz kurumuş ve sertleşmiş gibiydi. Bana kalsa ortanın biraz altında pişmesi yeterli olurdu. Böylelikle biraz daha iyi bir sonuç elde edebilirdik. Yani, bu noktada mekana değil kendimize kabahat buluyorum.

Tatlı faslında irmik helvası ve arap kadayıfı sipariş ettik. İrmik helvasıyla aram iyi olmadığı için sadece bir lokma aldım, fena değildi. Arap kadayıfı ise şahane. Yeni kızartılmış ve şerbetlenmiş, çıtır çıtırdı. Menüsüne baktığımda bir numaralı tercihin arap kadayıfı olması gerektiğini düşünüyorum.

Dört kişi bu kadar yedik, içtik ve yaklaşık 200 TL hesap ödedik. İçki, mezeler, ara sıcaklar, ana yemek ve tatlı gibi tamamen eksiksiz bir masa için bu fiyat oldukça yerinde. Üstelik servis elemanlarının ve mekan sahiplerinin gösterdiği yakın ilgi bizi ayrıca memnun etti. İki farklı işletmeci de masamıza gelip bize “hoşgeldin” dedi, mekandan nasıl haberdar olduğumuzu da sordu. Zaruri’nin bir diğer farklı yanı da mekanda cazın hakim olması. Rakı-meze denince akla hemen Türk Sanat Müziği gelir. Zaruri’de ise bu anlayış caz müzikle yıkılıyor. Bu farklılığın insana oldukça hoş geldiğini söylemeliyim.

Antalya’da yaşayanlara veya yolu Antalya’ya düşenlere Zaruri’ye mutlaka uğramalarını şiddetle öneririm. Zaruri’yi Antalya’ya gidildiğinde mutlaka gidilecek mekanlar arasına ekledim. Bundan sonra Twitter veya FourSquare üzerinde Zaruri’de olduğumu görürseniz şaşırmayın.

Zaruri’yle ilgili ayrıntısını oldukça esprili bir dille hazırlanmış web sitesinde bulabilirsiniz.

http://www.zaruriyiz.biz

2 hafta önce Antalya’dan portakal geldi bize, gelen portakallar inanılmaz lezzetli ve suluydu. Daha portakalı soyarken ne kadar suyunun aktığını anlatamam.. Bende bu leziz mi leziz sulu mu sulu portakalları çürütmemek için bir tatlı yapmaya karar verdim. Tarif bulmadan sadece içimden gelen malzemeleri kullanarak iki renkli bir tatlı yaptım. Tatlının tarifini buradan bulabilirsiniz. Öncelikle sütlü bir muhallebi yaptım. Bu muhallebide Dr Oetker‘in yeni çıkan damla sakızlı vanilyasını kullandım. Sonuç tek kelime ile muhteşemdi. Henüz damla sakızlı vanilyayı denememiş olanlara ve benim gibi damla sakızına bayılanlara şiddetle tavsiye ediyorum, mutlaka kullanın Daha sonra sıktığım portakallardan da muhallebi kıvamında bir tatlı hazırladım ve sütlü tatlının üzerine döküp soğumaya bıraktım. Sonuç olarak iki renkli çok güzel bir tatlı çıktı ortaya. Denemenizi tavsiye ediyorum. Yaz için hafif ve soğuk, içinizi ferahlatacak hafif bir tatlı.

Öncelikle şeker hamurunu nasıl yaparım diye araştırmalar yaptım ancak daha sonra çok zahmete girecek vaktim olmadığından online pasta malzemeleri satan bir siteden şeker hamurunu sipariş ettim. Eee tabii, kız yeğen için pembe şeker hamuru kullanmak lazım…

Kurabiye için TarifBizden’deki iki renkli kurabiye tarifini kullandım. Kurabiyeleri ay dede ve kelebek kalıpları ile kestim. Daha sonra çöp çubukları bazı kurabiyelere dikkatlice yerleştirdim ve yağlı kağıt serilmiş fırına verdim. Kurabiyeler piştikten sonra şeker hamurunu tezgaha serptiğim pudra şekeri yardımı ile ince şekilde açtım. Kurabiye keserken kullandığım kalıpları kullanarak şeker hamurunu kestim ve yumurta akı kullanarak kurabiyelere yapıştırdım.

Süslemek için Dr. Oetker’in süsleme glazörünü kullandım. İlk deneme için hiç de fena olmadı. Umarım siz de deneyip iyi sonuçlar alırsınız..

Phuket Patong Beach’in en büyük balık restoranlarından biri Savoey. Kimsenin tavsiye etmesine gerek yok. Patong Beach’te dolaşırken mutlaka dikkatinizi çekecek, diğerlerinden farklı, büyük, kalabalık ve şık görünümlü bir balık lokantası. Phuket’te bir akşam özel bir yemek yiyelim, bir de ıstakoz tadalım diye karar verdik. Otelin resepsiyonu ve tatil rehberimiz Savoey’u önerince biz de tereddütsüz gittik.

Girişinde çeşit çeşit balıklar, jumbo karidesler, yengeçler, ıstakozlar, istridyeler ve adını bilmediğimiz bir sürü kabuklu deniz canlıları sergileniyor. Bir de havuzları var. İsteyen dondurulmuş değil de canlısından sipariş edebiliyor.

“Bir daha ne zaman ıstakoz yeriz?” diye düşünüp canlısından sipariş ettik. Dondurulmuş olanının 100 gramı 200 baht, canlı olanının ise 280 bahtt. Bahtı TL’ye çevirmek için 20′ye bölün. 1kg’dan az bir ıstakoz seçtik, bir tane kalamar sipariş verdik. Bir de yengeç istedik. Phuket’te kalamarı bütün olarak seçiyorsunuz. 100 gramı 50-60 baht civarı. Sizin için dilimleyip kızartıyorlar. Yengeç ve ıstakozu barbekü veya soslu isteyebiliyorsunuz. Biz ıstakozu ızgara, yengeçi soslu istedik. Bana kalsa yengeçi de ızgara isterdim.

Masamıza oturduk. Herşey aynı anda geldi. Hatta kalamar en son. Kalabalık ve çok büyük bir mekan olduğu için “yesinler, kalksınlar” politikası izliyorlar herhalde.

Kalamarımız bir gün önce yediğimiz daha yerel balık lokantasına göre oldukça kötüydü. Çok sertti. Yanında tarator sosu yoktu. Bir gün önce hem daha ucuza yemiştik hem de daha lezzetliydi.

Istakoz, karidesin büyüğü gibiydi. Aynı aileden olabilirler. Tadı güzel, hem diri diri hem de lokum gibi.

Yengeç ise rezaletti. Soya sosuna bulanmış, tuzlu, yengeçin tadını almak mümkün olmadı. Daha sonra Singapur’da asıl yengeçin nasıl pişirildiğini görmüş ve tatmış olduk. Onu da bir ara anlatacağım.

İçki olarak Tayland’da şarap pek yaygın değil. Genelde bira içiliyor. Balıkla bira da hiç alışmadığımız bir tat. Bira ve su içtik.

Kalamarı bitiremedik. Hem yemekler aynı anda geldiği için soğudu, hem de zaten çok sertti. Yengeç zaten bulamaç halindeydi. Onu da biraz tırtıklayıp bıraktık. Sadece ıstakoz yemiş olduk. Salata istemiştik. Zaten salatalarda 2 veya 3 tane yaprak yeşillik oluyor.

Hesabı beklerken davetsiz bir misafir yanımızdaki masanın altına doğru koştu. Yemeği bitirmiş olmamıza sevinelim mi üzülelim mi karar veremedik. Merak edenler için 2350 Baht hesap ödedik.2 kişilik yemek için, Tayland için pahalı, ülkemiz için uygun bir fiyat. Karnımız doymadıktan ve zevk almadıktan sonra ne kadar ödediğimiz ne farkeder ki?

Geride bıraktığımız salı akşamı Kayra Wine Center’daydım. Buraya ulaşmak için Taksim’den Sıraselviler’e doğru yaklaşık 500 metre yürümeniz gerekiyor. Yolun sol tarafında Kayra Wine Center’ı görmek için dikkatli olmanız gerekiyor. Son anda dikkat etmesem yürümeye devam edip burayı kaçırıyordum. Eğitim üçüncü katta, özel olarak hazırlanmış sınıfta gerçekleşti.

Eğitimi veren kişi Halkla İlişkiler ve Eğitim Sorumlusu Gülsem Mutlu’ydu. “5 Adımda Şarap Tadımı” başlıklı eğitimimize şarabı, onun yapılışını ve tarihçesini anlatan bir sunumla başladık. Bu sunum esnasında her bir öğrencinin önünde duran iki adet kırmızı üzüm tadıldı. Bu üzümlerden bir tanesinin önce kabuğunu soyduk, daha sonra çekirdeklerini çıkardık, geriye sadece etli kısım kaldı. Şaraba tanen, renk ve aroma kazandıran esas kısım kabuk kısmı… Sapı da tanen kazandırması bakımından önemli.. Gerçekten kabuğu ve sapı yediğimde sanki kendimi kırmızı şarap içiyormuşum gibi hissettim. Beyaz şarapların üretimi sırasında kabuk kısmı kullanılmıyor. Etli kısım ise şaraba şeker, meyve asidi, su ve protein kazandıran kısım olarak dikkat çekiyor. Kırmızı üzümden beyaz şarap üretilebileceğini, ancak beyaz üzümden kırmızı şarabın üretilmeyeceğini de burada öğrendim. Üzüm çekirdeği ise acı yağlar içerdiğinden şarap üretiminde kesinlikle kullanılmıyor. Zaten yediğimiz üzüm çekirdeklerinin tadı oldukça rahatsız ediciydi, şarapta kullanılmaması gayet normal.

Eğitimdeki tüm ayrıntıları burada değinecek değilim. Ancak işin zevkli kısmı olan degüstasyonu atlamak istemiyorum. Gözlem, burun izlenimi, damak izlenimi, genel izlenim ve yorumlar gibi adımlardan oluşan degüstasyon başlı başına tören gibi birşey, belirli kuralları var. Öncelikle üzerinden degüstasyon işlemi gerçekleştireceğiniz yüzeyin beyaz renkli olması gerekiyor. Bu sayede şarabın rengini tam olarak anlayabilesiniz… Bunun yanında tadım yapacağınız kadehi kesinlikle sapından veya ayağından kavramanız gerekiyor. Eğer kadehin üst kısmından tutarsanız, bu durumda elinizle şarap arasında ısı transferi olabilir ve şarabın karakteri bozulabilir. Bu arada kırmızı ve beyaz şarapların degüstasyonu aynı tip kadehlerle gerçekleştiriliyor. Bu kadehin altı geniş, ağzına doğru daralıyor, bu sayede kokuyu daha iyi şekilde almanızı sağlıyor.

İlk olarak gözlem adımı… Bu adım sırasında kadehi kırkbeş derecelik açıyla, beyaz yüzeye doğru tutmanız ve şarabın rengi ile parlaklığına göz atmanız gerekiyor. Parlak görünen şarap mat görünen şaraba göre daha yeni olduğu anlamına geliyor. Eğitim sırasında dağıtılan renk çemberi sayesinde renkleri tanımak biraz daha kolay hale geldi.

İkinci adım olan burun izleniminde ise önce burnumuzu kadehin içine sokup kokuyu almaya çalışıyoruz, daha sonra ise kadehi çevirip, kokuları açığa çıkarıyor ve tekrar kokluyoruz. İkinci seferde koku daha yoğun ve belirgin bir şekilde alınıyor. (Burada bir parantez açayım ve Kayra Wine Center’daki bir ilginçliğe değineyim. Eğitim gördüğümüz sınıfın karşısındaki bir odada masanın üzerine bir sürü kadeh konmuş. Beyaz ve kırmızı şarap dolu kadehlerin içine çeşitli maddeler atılmış. Meşe, portakal, dolmalık biber, çilek, marmelat gibi maddelerin atılmış olduğu bu kadehlerin içindekileri koklamak bir nevi koku eğitimi sayılıyor. Gerçekten bu odayı ziyaret ettikten sonra şarapların kokularını daha iyi ayırt edebildiğimi söylemeliyim. Dolmalık biberin ne kadar ağır ve baskın bir kokusu olduğunu da vurgulamadan geçmeyeyim.) Burun izleniminde kokuları aldıktan sonra bu kokuların hangi bitkilerin kokularını çağrıştırdığını tahmin ettik. Ben genelde meşe ve vanilya kokularını ağırlıkla aldım. Belki de, pek meyve yemeyen birisi olmam nedeniyle çoğu meyve kokusuna karşı bilgisizim, ilgimi çekmemiştir. Bu arada eğitimin düzenlendiği sırada şanssızlık eseri şekilde hasta olduğumu da belirtmeliyim.

Üçüncü adım damak izlenimi… Bu adımda şaraptan bir yudum alıp ağzınızda ters ıslık çalacak şekilde şarabı ağzınızda gezdiriyorsunuz. Bu esnada burnunuzdan da nefes vermeniz gerekiyor. Burundan verilen nefes koku sinirlerinin şarabın kokusunu almasını ve koku hakkında bir kez daha analizde bulunmamızı sağlıyor.

Son adım olan genel izlenim ve yorum adımında ise şarabın gövdesi, taneni, asiditesi, dengesi, bitişi ve hangi yemeklerle iyi gideceği konusunda fikir belirtiliyor.

Degüstasyon sırasında beyaz şarap, Shiraz kırmızı, Buzbağ Rezerv ve Shiraz-Kalecik Karası şaraplarını tattık. Eğitimin sonunda da hepimize, kendi adımıza Kayra Şarapları tarafından hazırlanmış “Anadolu Üzümleri ve Türk Şarapları Semineri” katılım sertifikası takdim edildi.

Katıldığım eğitimle birlikte Kayra’nın 2010 yılına özel sosyal medya faaliyetleri de sona ermiş oldu. Ancak 2011 yılında da Kayra Şarapları’nın faaliyetleri sürecek. Bize anlatılanlara göre “Efsane Gurmelerini Arıyor” yarışması Anadolu’ya açılacak. Kayra Şarapları’nın 2011 yılı hamlelerini merakla bekliyoruz ve takip ediyor olacağız.

Pazı Dolması yapma hikayem bize Sahan Kebap’ta pazı dolması ikram edilmesi ile başladı. Pazı dolmasını beğenen sevgili kocamın bana “Bir gün pazı dolması yapar mısın?” demesiyle kendimi pazı dolması sararken buldum. Normalde kırk yıl düşünsem  aklıma “Bugün bunu yapayım” diye gelmeyecek bir yemek ama Sabri’nin hevesini kırmadım ve bir pazar günü koyuldum işe.

Tabii öncelikle pazı dolması tarifi gerekliydi. Kısa bir internet araştırması, sonra anneye danışma… En sonunda karar kıldığım Oktay Usta’nın Pazı Dolması tarifi oldu. Annemin “İlk yapışın bu, istersen içini çiğ koyma, az biraz kavurup pazıları sar” önerisini dinlemeden gözümü karartıp tarifi bire bir uyguladım. İyi ki Sabri bu yemeği istemiş ve iyi ki bu lezzeti tatmışım. Yapılışı biraz zahmetli ama lezzet yapmanıza mutlaka değecek bir lezzet. Herkese tavsiye ederim. Tarife buradan ulaşabilirsiniz.

Konumuz aslında yarışma değil. Yemekteyiz’de misafirleri ağırlayan Özgür Şef, Milliyet’in Cadde ekinde 16 Ocak günü yazmış olduğu yazıda misafir ağırlamanın kurallarını sıralamış. Altın niteliğindeki bu kuralları el altında tutmakta fayda olduğunu düşündüğüm için buradan sizinle paylaşıyorum.

1- Mönü planlaması yapın. Herkesin seveceği ortak yemekleri tercih edin.
2- Alışverişi bir gün önce yapmaya çalışın. Yapacağınız mezeler bir gün beklemeli.  Ayrıca et yemeği  yapacaksanız terbiye için de bir gün beklemekte fayda var.
3- Mönüde temel olarak başlangıç, salata, ana yemek, tatlı olmalıdır. Ancak sofrayı zenginleştirmek isterseniz ara sıcak ve çorba ilaveleri yapmanız gerekebilir.
4- Başlagıç yemeğimizi meze olarak düşünürsek ortaya en az beş çeşit yapmak masanın atmosferini ısıtır ve sofrayı zengin gösterir.
5- Ara sıcak ya da çorbayı gerçekten sıcak ve taze servis etmeliyiz. Ama dikkat edin kesinlikle doyurucu olmamalı, misafir çorba yahut ara sıcakla doyarsa ana yemeğinizin aslında olmayan kusurları bile ortaya çıkacaktır.
6- Salatayı ağır olmayan, çok ekşi soslar kullanarak ana yemekten hemen önce servis edin. Salata, ana yemeği hazırlamak için size zaman kazandıracaktır. Ayrıca ekşili tatlar ağızda kalan eski tatları yok edecek, damağı ana yemeğe hazırlayacaktır.
7- Ana yemek seçimi davetin doruğa çıktığı andır, o yüzden sunumu ve lezzeti çok önemlidir. Büyük bir balığı masada ayıklama ya da eti masada tranş etmek (porsiyonlama) çok vurucu bir sunum olacaktır.
8- Ana yemeğin muhakkak iki garnitürü olmalı. Bir tanesinin nişastalı olmasını tavsiye ederim. Diğer garnitürse sebze ağırlıklı olmalı.
9- Ana yemeğe sos ilave ederseniz sunumunuz son noktasını koyacaktır. “Nasıl bir sos?” derseniz et veya balık için yapacağınız özel bir sos, en kötü ihtimalle yemeğin kendi suyu bile olur.
10- Başlangıçtan ana yemeğe bu kadar emek harcadıktan sonra her zaman tatlı araya sıkıştırılır. Tatlıyı iyi bir pastahane ya da tatlıcıdan hazır almakta fayda var ama “Ben yapacağım” diye delikanlılık göstermeyin. Yemeği hazırlamaya tatlıdan başlamanızı tavsiye ediyorum.

Yine yılbaşı zamanı geldi. Yılbaşı ağaçları kuruldu, her taraf süslendi. Biz de evimizde yılbaşı coşkusunu yaşamayı boş geçmedik. Plastik ağaçlar ve süsler artık her yerde. Ağacı kurduk, bir güzel süsledik, altına da hediyeleri yerleştirdik. Yılbaşı akşamı misafirlerimizi bekliyoruz. Misafirlerimize sunacağımız en büyük güzellik de hindi dolması olacak.

İki sene öncesinden eşimle bir hindi dolması deneyimi yaşamıştık. Yemek tarifi sitemiz TarifBizden’de yer alan Hindi Dolması tarifini uygulamıştık, siz de bu tariften yararlanabilirsiniz. Sonuç yukarıdaki fotoğrafta gördüğünüz gibi mükemmel olmuştu. Yarın marketten hindiyi alacağım, Cuma günü de öğleden sonra pişirme işlemlerine başlayacağız. Ortaya çıkacak şaheseri, ki öyle umuyorum, buradan sizlerle paylaşacağım.

Şimdiden yeni yılınızı kutluyorum. Umarım 2011 hepimiz için 2010′u aratmayan, ondan daha güzel geçen, bolluk, bereket, sağlık, mutluluk ve huzur dolu bir yıl olur.

Tavuklu sandviç için yazılacak yazıya bundan daha uygun bir giriş bulamadım. Uzun zamandır kafamda tavuklu sandviç yapma planı vardı, nihayet bu akşam gerçekleştirme fırsatı buldum. Eve gelmeden önce Carrefoursa Express’e uğradım ve sade panini ekmeğinden aldım. Dikdörtgen biçimli bu ekmekler büyük boyutuyla oldukça doyurucu sandviç yapma fırsatı sunuyor. Aslında niyetim kısa baget ekmek almaktı, ancak o ekmeklerin alıcısı o kadar fazla olmalı ki, akşam saat 6′da o ekmeklerden ne yazık ki bulamadım.

İç malzemeler ise evde zaten hazırdı. Sandviçimizin ana malzemesi tavuk füme daha önceden satın alınmıştı. Kırmızı biber, marul yaprağı, dilimlenmiş kaşar peyniri ve sarımsaklı mayonez. İlk önce panini ekmeğini ikiye ayırıp sandviçin hem altta hem üstte kalan kısımlarının beyaz kısmına sarımsaklı mayonez sürdüm. Eskiden mayonezi doğrudan iç malzemenin üstüne dökerdim, ancak yabancı bir dergide okumuş olduğum ve lezzetli bir sandviçin püf noktalarını anlatan bir yazı ekmeğe sürülecek yağ veya mayonez gibi maddelerin ekmeği nemlendireceğini ve lezzetin ağıza daha kolay yayılmasını sağlayacağını söylüyordu. En alta ince dilimlenmiş kaşar, üstüne dilimlenmiş kırmızı biber parçaları, onun üstüne tavuk füme dilimleri ve en tepede marul yaprağı… Sonuçta ortaya yukarıdaki gibi bir lezzet bombası çıktı.

Sandviçin tadı muhteşemdi. Birkaç lokma tadına bakan eşim de bayıldı. Bir dahaki sefer için bir yerlerden tikka sos tarifi bulup Pegasus’takine benzer bir sandviç yapmayı hedefliyorum. O deneyimimi de buradan paylaşacağım.

Bir gün yolunuz Tokyo’ya düşer de, şık bir akşam yemeği yemek isterseniz hiç üzülmeyin. Ne yapacağınızı, nereye gideceğinizi bilemeyeceksiniz büyük ihtimalle. Ve oraya yaşayan bir tanıdığınız yoksa bizim gittiğimiz gibi bir yer bulamayacaksınız eminim. Ben size yardımcı olacağımşimdi:) Tokyo enine-boyuna değil de yukarıya doğru büyüyen bir şehir. Starbucks 4. katta veya 7. katta olabiliyor. Tokyo’da üşenmiyor, binaya giriyorve yukarı çıkıyorusunuz. Japon halkıyla sıkış sıkış bir yere kıvrılıp kahvenizi yudumluyorsunuz bu şehirde.

Lafı fazla uzatmadan Tokyo’da geçirdiğimiz güzel bir cumartesi akşamını anlatmak istiyorum. Shimbashi denilen iş merkezlerinin bulunduğu semtte,-tatilde yanımızda getirdiğimiz en güzel kıyafetlerimizi giyerek- 10 yıldır Tokyo’da yaşayan arkadaşımızla buluştuk. Metronun 2 numaralı çıkışından birkaç adım yürüdükten sonra Caretta Building’in içine girdik. Asansörde 47. kata çıkarken Tokyo manzarasına şaşkın şaşkın bakınmaya başlamıştık bile. Tokyo süper aydınlık bir şehir. Elektriğini nükleer santralden karşıladıkları için rahatmış Japonlar. Pırıl pırıl bir şehir, 2 katlı teknolojik bir köprüyle yapay adaya bağlanan kara parçası ve arkada okyanus…

O gece “İstanbul- Tokyo arası bir uçak bileti kadar hesap bırakmayız” umarım duygusuyla asansörde yükselirken arkadaşımız hissettiklerimizi anlamış olacak içimizi ferahlattı. 47. katta bizim gittiğimiz Kore Restoranı dışında birkaç restoran daha vardı. Menülerden hiçbir şey anlamadığımız için kendimizi ve midemizi Tokyo’da yaşayan arkadaşa teslim ettik.

Seçtiğimiz Kore restoranında iki tip masa vardı. Biri klasik masa ve sandalyeden oluşan oturma yeri diğeri ise ayakkabıları çıkararak çıkılan bir platformun üzerindeki yer masaları. Ayaklar masanın altındaki boşluğa uzatılıyor ve yere oturuluyor.

Biz klasik masalardan birini seçtik. Burada bütün masaların üzerinde elektrikli ızgara vardı.  Yine Tokyo’da yaşayan arkadaşımızın kulaklarını çınlatacağım. Bize bir tabak yağları homojen olarak dağılmış et, pizzamsı sebzeli bir ekmek, salata ve bir pilav çeşidi sipariş etmiş. Pizza tipi ekmek nefisti. Etleri ise anlatmakla bitiremem. Tadı damağımda kaldı.

Bu kadar güzel eti bir İtalya’da bistecca alla fiorentina olarak bir de Londra’da Gaucho’da yemiştik. İncecik dilimlenmiş etleri ızgarada keyfimize göre pişirdik ve afiyetle yedik.Bu yazıyı yazarken biraz utanıyorum ama gerçekten herşey nefisti. Pişirmeye başlamadan önce garson hanım bize bembeyaz önlükler verdi ki üzerimize yağ sıçramasın.

Japon garsonların saygısızlık olmasın diye (yukardan bakmamak için) dizlerinin üzerine çöküp sipariş aldıklarını söylemiş miydim?

Biz doyamadık bir tabak daha et istedik. Her ne kadar az görünse de 2. tabağın biraz fazla geldiğini itiraf edeyim. Yemeğin sonunda yine Japonlarda herşeyin olduğu küçüklükte kürdana batırılmış minik dondurmalar geldi ki bence yeterliydi. Tatlıyı abartmamak lazım.

Bir de unutmadan en son hesap tepsisiyle sakız geldiğini belirteyim. 

Mekanın adı Toraji, Kore Restoranı. Tokyo’nun Shimbashi iş merkezleri bölgesinde, Caretta Building’in içinde 47. katta yer alıyor. Fiyatı bir kadeh içki dahil kişi başı 40€ civarı.